Transcriber’s Note: This book has adult content!

The numbering of the poems in the first part is not to be relied upon. Due to a printer error, there are two poems labelled with each of CVIII to CXVII inclusive, and some other mistakes.

DIVO PRIAPO INVICTO

EROTOPÆGNION,
SIVE
PRIAPEIA
VETERUM
ET
RECENTIORUM.

VENERI JOCOSÆ SACRUM.

LUTETIÆ PARISIORUM,

Apud C.-F. PATRIS, Bibliopolam,
viâ vulgò dictâ quai Malaquais.

ANNO REIP. VI.

1798.

INDEX.

PARS PRIOR.

PRIAPEIA VETERUM.

Natalis Comitis Priapus. pag. j.

Josephus Scaliger. viij.

Ad Lectorem. 1.

Carmen primum. Priapus. ibid.

II. Priapus. 2.

III. Ad Priapum. ibid.

IV. De Priapo. ibid.

V. Priapus. 3.

VI. Priapus. ibid.

VII. Priapus. ibid.

VIII. Priapus. 4.

IX. Priapus. ibid.

X. Priapus. 5.

XI. Priapus. ibid.

XII. Priapus. 6.

XIII. Priapus. ibid.

XIV. Priapus. ibid.

XV. Ad Priapum. 7.

XVI. Priapus. ibid.

XVII. Priapus. ibid.

XVIII. Ad Priapum. 8.

XIX. Priapus. ibid.

XX. Ad Priapum. ibid.

XXI. Priapus. 9.

XXII. Priapus. ibid.

XXIII. Priapus. ibid.

XXIV. Priapus. ibid.

XXV. Priapus. 10.

XXVI. Ad Priapum. ibid.

XXVII. Priapus. 11.

XXVIII. Ad Priapum. ibid.

XXIX. Ad Priapum. ibid.

XXX. Priapus. 12.

XXXI. Priapus. ibid.

XXXII. Priapus. 13.

XXXIII. Ad Priapum. ibid.

XXXIV. Priapus. ibid.

XXXV. Priapus. 14.

XXXVI. Voti solutio. ibid.

XXXVII. Priapus. 15.

XXXVIII. Priapus. ibid.

XXXIX. Ad Priapum. 16.

XL. Priapus. ibid.

XLI. Ad Priapum. ibid.

XLII. Priapus. ibid.

XLIII. Priapus. 17.

XLIV. Priapus. ibid.

XLV. Priapus. ibid.

XLVI. Priapus. 18.

XLVII. Priapus. ibid.

XLVIII. Priapus. ibid.

XLIX. Ad Priapum. 19.

L. Priapus. ibid.

LI. Priapus. 20.

LII. Ad Priapum. 21.

LIII. Priapus. ibid.

LIV. Priapus. ibid.

LV. Priapus. 22.

LVI. Priapus. ibid.

LVII. Priapus. ibid.

LVIII. Priapus. ibid.

LIX. Ad Priapum. 23.

LX. Ad Priapum. ibid.

LXI. Priapus. 24.

LXII. Priapus. ibid.

LXIII. Priapus. 25.

LXIV. Ad Priapum. ibid.

LXV. Priapus. ibid.

LXVI. Priapus. 26.

LXVII. Priapus. ibid.

LXVIII. Priapus. ibid.

LXIX. Priapus. 28.

LXX. Priapus. ibid.

LXXI. Priapus. ibid.

LXXII. Ad Priapum. 29.

LXXIII. Priapus. ibid.

LXXIV. Priapus. ibid.

LXXV. Priapus. ibid.

LXXVI. Ad Priapum. 30.

LXXVII. Priapus. ibid.

LXXVIII. Priapus. 31.

LXXIX. Ad Priapum. ibid.

LXXX. Ad Priapum. 32.

LXXXI. Ad Priapum. ibid.

LXXXII. Ad Priapum. ibid.

LXXXIII. Ad Priapum. 33.

LXXXIV. Ad Priapum. 34.

LXXXV. Priapus. 37.

LXXXVI. Priapus. 38.

LXXXVII. Ad Priapum. 39.

LXXXVIII. Priapus. ibid.

LXXXIX. Priapus iners. 41.

XC. Priapus ab asello proditus. 44.

XCI. Fauni Error. 46.

XCII. Priapi dedecus. 48.

XCIII. In Fulviam. 49.

XCIV. Amantis à mentulâ proditi furor irritus. 50.

XCV. Invocatio ad Priapum. ibid.

XCVI. Priapus. 51.

XCVII. Prometheus. ibid.

XCVIII. Ad Cornelium. 52.

XCIX. Ad Matronam pudicam. 53.

C. Ad Priapum. ibid.

CI. Priapus. 54.

CII. Priapi furtum. ibid.

CIII. Priapus. 55.

CIV. Ad Juvenalem. ibid.

CV. Ad Priapum. ibid.

CVI. Fragmentum Martialis. 56.

CVII. Priapus siligineus. ibid.

CVIII. Fragmentum. ibid.

CIX. Amor sine Priapo. 57.

CX. Cento nuptialis. 58.

CXI. Ad Pythagoram, de Marco. 63.

CXII. Subscriptum picturæ Crispæ mulieris impudicæ. ibid.

CXII bis. Ad Zoïlum, de uxore mœchâ. 64.

CXIII. De tribus incestis. ibid.

CXIV. In Castorem. 65.

CXV. In Eunum liguritorem. ibid.

CXVI. In quendam qui levia sibi inguina faciebat. ibid.

CXVII. Fescennina. 66.

CVIII. In Martium cinædum. 71.

CIX. De Eunucho. ibid.

CX. De equâ Philagri advocati. ibid.

CXI. Ad Laidem. 72.

CXII. Ad Lydiam. ibid.

CXIII. De pueri amore. 73.

CXIV. Priapus. 74.

CXV. Priapus. ibid.

CXVI. Ad Priapum. ibid.

CXVII. Priapi hortus. ibid.

CXVIII. Priapus senior. 75.

CXIX. Genio Priapi. ibid.

CXX. In advocatum effœminatum. 77.

CXXI. In Medico-lenonem. 78.

CXXII. In Sacerdotem. 79.

CXXIII. In puellam Hermaphroditam. ibid.

CXXVI. In caussidicum. ibid.

CXXIV. In Philosophum hirsutum et impudicum. 80.

CXXV. De muliere Marinâ vocabulo. ibid.

CXXVI. Ex Anthologiâ. Philippi Viator et Priapus. 81.

CXXVII. Aliter. ibid.

CXXVIII. Antistii Priapus. 82.

CXXIX. Aliter. ibid.

CXXX. Leonidæ Priapus. ibid.

CXXXI. Erycius ad Priapum. 83.

CXXXII. Aliter. ibid.

CXXXIII. Tymnæi Priapus. 84.

CXXXIV. Luciani Priapus. ibid.

CXXXV. Ejusdem Priapus. ibid.

CXXXVI. Marc. Argentarii Priapues et Viator. 85.

CXXXVII. Priapus. ibid.

HIC EXPLICIT PARS PRIOR.

PARS ALTERA.

PRIAPEIA RECENTIORUM.

ITALI.

I. Radix Priapeia. 89.

II. Votum ad Priapum. 92.

III. Ad Asellum. ibid.

IV. Venus et Priapus. 93.

V. Ad Priapum. ibid.

VI. In Statuam Veneris dormientis. ibid.

VII. Nupta Seni. 94.

VIII. De Ursâ super incubante. ibid.

IX. De Corvino. 95.

X. Epitaphium Pegasi Claudi pædiconis. ibid.

XI. In Mamurianum. 96.

XII. In Lentulum mollem. ibid.

XIII. In Lupium pædiconem. ibid.

XIV. Quare Ursus caudâ caret. 97.

XV. De Ursâ, ad Arispam. ibid.

XVI. Epitaphium Nichinæ Flandrensis, scorti egregii. 98.

XVII. Ad Priapum. 99.

XVIII. De Palmerâ. 101.

XIX. De Mentulâ. 103.

XX. Ad pueros et puellas. 104.

XXI. Ad Mentulam. 105.

XXII. Panis et Priapi amores. 107.

XXIII. Formica. 110.

XXIV. Ad Priapum. 112.

XXV. Porta antica. ibid.

XXVI. Porta postica. 113.

XXVII. Priapus Hercules. ibid.

XXVIII. In Impudicum. 114.

XXIX. Lusus Puellarum. 115.

XXX. De Priapo. ibid.

XXXI. Priapi admonitio in horto Bembi. 116.

XXXII. Idem, rustico. ibid.

XXXIII. In Nævolum. 117.

XXXIV. Chione et Sterope. ibid.

XXXV. Scopæ. ibid.

XXXVI. In adulteros. 118.

XXXVII. Priapus iners. ibid.

XXXVIII. Anus procax. 119.

XXXIX. Nasutus. ibid.

XL. De Phyllide sauciâ. 120.

XLI. Ad Deam Menam. ibid.

XLII. Tumulus Allices meretricis. 122.

XLIII. Senex pruriens. 123.

XLIV. Ad Priapum. 125.

XLV. Ad puellas in suburbanum expectatas. 126.

XLVI. Ad Priapum. 127.

XLVII. Ad Priapum. 128.

XLVIII. Fragmentum. 129.

XLIX. Priapus. ibid.

L. Ad Priapum. 130.

LI. Priapus. ibid.

LII. Ad Priapum. 131.

LIII. Priapus. 132.

LIV. Ad Bellinum. ibid.

LV. De Priapo. 133.

LVI. Pallas et Priapus. ibid.

LVII. Allegoria. 134.

LVIII. Congressus Galli cum Deiopeiâ. 135.

LIX. Ad Joannem Veronensem. 140.

LX. In Eumdem. ibid.

LXI. Ad Franciscum. ibid.

LXII. Ad Nanum mentulatum. 141.

LXIII. In Puellam pallescentem. ibid.

LXIV. Priapus, Papyrus. 142.

LXV. De Cupidine. ibid.

LXVI. Nymphæ et Priapus. ibid.

LXVII. Priapus, è Græco. 143.

LXVIII. De Dracone. ibid.

LXX. Diogenes Cynicus. 144.

LXX. Mulier decepta. ibid.

LXXI. Ad Sulpicianum. ibid.

LXXII. Puppia. 145.

LXXIII. In Anum. ibid.

LXXIV. In Puellam, à sene et ab eunucho dilectam. 147.

LXXV. In Saulum. ibid.

LXXVI. Priapus dispar. ibid.

LXXVII. Macaronica, ad Faustum. 148.

LXXVIII. De Mulierum caudâ. ibid.

LXXIX. Clavis. 149.

LXXX. Zingara verax. ibid.

ANONYMA.

LXXXI. Fragmentum Satyræ, etc. 150.

LXXXII. Quæstio. 151.

LXXXIII. De Octaviâ Farnesiâ. ibid.

LXXXIV. Faunus ad Nympheum fluvium. 152.

BELGÆ.

LXXXV. De Flacco. 153.

LXXXVI. In Cinnam. ibid.

LXXXVII. In Rosillam. 154.

LXXXVIII. Ad Idam. ibid.

LXXXIX. De uxore et agro Arati. 155.

XC. Jocus. ibid.

XCI. Priapus. ibid.

XCII. Basium. 156.

XCIII. Ad Grammaticos. 157.

XCIV. Epithalamium fescenninum, ad Priapum. ibid.

ANONYMA.

XCV. In Baudii jactantiam. 159.

GERMANI.

XCVI. Ad Amicum. ibid.

XCVII. In Masturbatorem. 160.

XCVIII. Ad Amœnum. ibid.

XCIX. De Monacho, cui Scrofæ (Truye) cognomen. ibid.

C. Ityphallus. 161.

CI. Ænigma. 162.

CII. Panis, Penis. ibid.

ANONYMA.

CIII. Dactylus. ibid.

LUSITANI.

CIV. In Poetam cinædum. 163.

ANGLI.

CV. In Porciam. ibid.

CVI. Ænigma. 164.

CVII. Paronomasia. ibid.

SCOTI.

CVIII. Quid mulieribus placeat. ibid.

CIX. Cypris Anadyomene. Epithalamium. 165.

CX. Lignator. 170.

GALLI.

CXI. Veneri. 171.

CXII. Mulier diserta. ibid.

CXIII. De Bosso milite. 172.

CXIV. Ad Sustrium. ibid.

CXV. Ad Juliam. ibid.

CXVI. Ad Gallam. 173.

CXVII. Sine Priapo non amor. ibid.

CXVIII. Ad Semivirum. 174.

CXIX. In Senem lascivum. 175.

CXX. Telum. ibid.

CXXI. Altera Penelope. 176.

CXXII. De Priapo. ibid.

CXXIII. In Quemdam. 177.

CXXIV. In Miscellanea Accordii. ibid.

CXXV. Preces mentales. 178.

CXXVI. Naïas satyri victrix. 179.

CXXVII. Aretini Carminum versio latina. 180.

CXXVIII. Muscipula. 182.

CXXIX. In Rhodantidem, scortum. 183.

ANONYMA.

CXXX. Signa. 184.

CXXXI. Vir mingens. ibid.

CXXXII. Quid est Homo? ibid.

CXXXIII. In Caulneam. 185.

CXXXIV. In Priapos alatos. ibid.

CXXXV. In Phallos. ibid.

CXXXVI. Æneus serpens. ibid.

CXXXVII. Serpens tentator. 186.

CXXXVIII. De clavâ Herculis. ibid.

CXXXIX. Telum amoris. ibid.

CXL. Asellus Priapi victor. 187.

CXLI. Calamus. 188.

NATALIS COMITIS PRIAPUS.

Priapus, quem hortorum deum esse antiqui crediderunt, è quibus parentibus ortus fuerit non convenit inter scriptores: si quidem alii Naïadis nymphæ ac Dionysi filium fuisse tradiderunt, ut ait Strabo, lib. 13. Alii non Naïadis, sed Chiones fuisse dicunt. Hunc natum fuisse in Lampsaco, ibi que civitatem sui nominis condidisse memorant. Apollonius Venerem cum Baccho congressam fuisse scribit: deindè quùm is ad Indicam expeditionem exivisset, cum Adonide sæpiùs congressa, Priapum concepit. Cum verò Dionysus reverteretur, illi obviàm cum coronâ processit, illum que coronans sequi quidem noluit, quià puderet, quòd nupsisset: at in Lampsacum recedens ibi parere decrevit. Tùm Juno capta zelotypiâ, simulans se opem ferre, manu veneficâ uterum attigit, fecit que puerum deformem, et præ cæteris incredibilem membri pudendi magnitudinem habentem pareret, quem Priapum nominavit. Id cum vidisset Venus, noluit illum capere ob membri magnitudinem, sed in Lampsaco, urbe maris Hellesponti, reliquit. Hujus deformitatem ità complexus est Archias in his carminibus:

Littora parvus ego hìc habito saxosa Priapus,
nulla que cum mergis bella cruenta gero.
Distortus vultus, pes nullus: falce dolando
piscator talem finxerit, aut meliùs.

Deindè, cum adolevisset, pergratus que foret Lampsacenis mulieribus, Lampsacenorum decreto, ex agro Lampsaceno exulavit.

Fabulati sunt antiqui Lotidem nympham, Priapi libidinem fugientem, in Loton fuisse mutatam.

Memoriæ prodidit Eusebius, in libro de falsâ religione, Priapum aliquandò cum uno ex illis asellis, qui Bacchum in Indicam expeditionem proficiscentem trans quemdam fluvium transvexêre, de membri magnitudine decertâsse, (fuit autem tantum Asellorum beneficium creditum, ut illi sint idcircò inter sydera relati, et alteri eorum concessum est, ut loqui posset) qui cum victus fuisset, victorem, ob invidiam, occidit. Mansit deindè ea consuetudo in sacris, ut asinus Priapo, tanquàm invisum et invidiosum animal, immolaretur.

Scripsit Ovidius libro 1 fastorum, per solemnitatem matris deorum, ad quam omnes dii convenerant, post epulas lautissimas, Priapum fuisse pudicitiæ Vestæ insidiatum. Nàm cum dii cæteri lusibus indulgerent, Vesta que in molli herbâ somnum caperet, ab asino Sileni excitata fuit, ne vim Priapi pateretur: tum verò deterritus fuit ab incæptis Priapus, omnes que conciderunt insidiæ, et asinus ex eo tempore Priapo mactatus fuit in sacrificiis.

Memoriæ proditum est ab antiquis rerum Ægyptiarum scriptoribus, quòd Titanes insidiati Osiridi illum trucidârunt, atque partem suam quisque clàm è domo abstulerunt: sola autem pudenda in fluvium projecerunt, cum nemo vellet illa auferre. Isim resumpsisse membra de captis Titanibus memorant, hominem que formâsse, ac dedisse sacerdotibus sepeliendum. Solum virile membrum non potuisse inveniri, quod imperatum est tanquàm deum coli, quod non modò divinos honores ità fuit consecutum, sed etiam custodem hortorum ac vinearum et omnium fructiferarum arborum putârunt, ultorem que ac vindicem fascinantium.

Fuit portus Priapi nomine propè Dardaniam, et urbs ad mare sita, quibus in locis eximiè Priapus colebatur.

Fuerunt qui memoriæ prodiderint Priapum fuisse virum Lampsacenum, qui, cum haberet ingens instrumentum et facilè paratum plantandis civibus, gratissimus fuerit mulieribus Lampsacenis. Ea causa postmodò fuisse dicitur, ut Lampsacenorum omnium cæterorum invidiam in se converterit, ac demùm ejectus fuerit ex ipsâ insulâ. At illud facinus ægerrimè ferentibus mulieribus, et pro se deos precantibus, cum post nonnullis interjectis temporibus Lampsacenos gravissimus pudendorum membrorum morbus invasisset, Dodonæum oraculum adeuntes percunctati sunt, an ullum esset ejus morbi remedium. His responsum est morbum non priùs cessaturum, quàm Priapum in patriam revocâssent: quod cum fecissent, templa et sacrificia illi statuerunt, Priapum que hortorum deum esse decreverunt.

Atque tot sunt de Priapo ab antiquis memoriæ prodita. Priapus Naïadis et Dionysi filius dicitur, quià pro semine rerum naturalium capitur. Dionysus enim sol est, aut calor, at Naïs humor, ut dictum est, è quibus semina concipiuntur rerum naturalium. Quidam Chiones filium putârunt, quià album sit, et lacti vel nivi simile rerum propè omnium semen: nam Græci chiona nivem vocârunt. Qui Veneris et Adonidis filium esse crediderunt, in idem denique relabuntur, solis que differunt nominibus. Alii Priapum Bacchi ac Veneris filium fuisse crediderunt, quià vinum propter calorem excitet libidinem, ac deum putârunt Lampsaci ob fertilitatem et bonitatem vinorum, quæ ibi nascerentur. Illius imago sinistrâ manu mentulam, dextrâ falcem tenebat, quòd omnium nascentium temporis certi et cuique concessi certa sit meta, quâ vitam abscindi necesse est. Fuerunt tamen nonnulli, qui Priapum nullum esse alium quàm Pana putaverint. Verùm vel nominis ipsius etymologia indicat Priapum esse semen. Quòd Venus ipsum ob deformitatem in Lampsaco reliquit, nihil aliud significat, nisi res multas naturæ esse necessarias, quas tamen ob turpitudinem natura occultavit: sic pudenda hominum villis occultantur, et sunt in parte corporis occultiore: sic anum modò intrà nates occuluit, modò sub caudarum integumento locavit, modò ità fecit occultum, ut in nonnullis eum dignoscere haud facile sit, ut in piscibus modò non apparet omninò, ut in genere conchyliorum, et testâ intectorum. Nam cum deformia sint, et ab ipsâ naturâ consultò abscondita illa membra, tum turpia sunt illorum officia, quamvis necessaria. Idcircò et nos aliquandò rei venereæ obscœnitatem ità breviter expressimus:

Nil amor est aliud, Veneris quàm parva voluptas, quæ simul expleta est, inficit ora rubor.

Deformis igitur et obscœnus Priapus jure optimo fingitur, quià turpis est illa naturæ actio: et quam nemo prorsùs appeteret, nisi illam cæcâ suavitate natura respersisset.

MYTHOLOGIÆ lib. V. Cap. XV.

PARS PRIOR.

PRIAPEIA VETERUM.

JOSEPHUS SCALIGER.

Scripserunt hujus argumenti poematia plures veterum, Catullus, Tibullus, Ovidius, Petronius Arbiter, alii. Itaque ex eorum epigrammatis totus hic liber concinnatus est, et conflatus ab eo qui epigramma illud libro præposuit: Carminis incompti, etc. Argumentum varium est: modò enim vel poeta, vel puella, vel viator, vel villicus Priapum adloquitur. Interdùm ipse Priapus furibus masculini et fœminini sexûs stuprum suadet, vel minatur. Sortem suam miseratur de tentigine suâ, de furibus, de puellis lascivis super inguina Priapi de nocte molentibus conqueritur, et alia plurima, etc.

AD LECTOREM.

Carminis incompti lusus lecture procaces,
conveniens Tatio pone supercilium.
Non soror hoc habitat Phœbi, non Vesta sacello,
nec quæ de patrio vertice nata Dea est:
sed ruber hortorum custos, membrosior æquo,
qui tectum nullis vestibus inguen habet.
Aut igitur tunicam parti prætende tegendæ,
aut quibus hanc oculis adspicis, ista lege.

CARMEN I.

AD PRIAPUM.

Ludens hæc ego teste te, Priape,
horto carmina digna, non libello,
scripsi non nimiùm laboriosè.
Nec Musas tamen, ut solent Poetæ
ad non virgineum locum vocavi.
Nam sensus mihi cor que defuisset,
castas, Pieridum chorum, sorores
auso ducere mentulam ad Priapi.
Ergò, quidquid id est, quod otiosus
templi parietibus tui notavi,
in partem accipias bonam rogamus.

II.

PRIAPUS.

Obscurè poteram tibi dicere, da mihi, quod tu
des licet assiduè, nil tamen indè perit.
Da mihi quod cupies frustrà dare forsitan olim,
cum tenet obsessas invida barba genas:
quod que Jovi dederat, qui raptus ab alite sacrâ,
miscet amatori pocula grata suo:
quod virgo primâ cupido dat nocte marito,
dum timet alterius vulnus inepta loci.
Simplicius multò est, da pædicare, latinè
dicere, quid faciam? Crassa Minerva mea est.

III.

AD PRIAPUM.

Obscœnis rigido Deo tabellas
ducens ex Elephantidos libellis
dat donum Lalage, rogat que tentes,
si pictas opus edat ad figuras.

IV.

DE PRIAPO.

Quam puero legem fertur dixisse Priapus,
versibus hìc infrà scripta duobus erit:
quod meus hortus habet, sumas impunè licebit,
si dederit nobis quod tuus hortus habet.

V.

PRIAPUS.

Quòd sum ligneus, ut vides, Priapus,
et falx lignea, ligneus que penis,
prendam te tamen, et tenebo prensam:
totam que hanc sinè fraude, quantacumque est,
tormento citharâ que tensiorem,
ad costam tibi septimam recondam.

VI.

PRIAPUS.

Cum loquor, una mihi peccatur littera, nàm PRÆ, PÆ dico semper, blæsa que lingua mihi est.

VII.

PRIAPUS.

Matronæ, procul hìnc abite, castæ:
turpe est vos legere impudica verba.
Non assis faciunt: eunt que rectà:
nimirùm sapiunt, vident que magnam
matronæ quoque mentulam libenter.

VIII.

PRIAPUS.

Cur obscœna mihi pars sit sine veste requiris:
quæro, tegat nullus cur sua signa deus?
Fulmen habet mundi dominus, tenet illud apertè:
nec datur æquoreo fuscina tecta Deo.
Nec Mavors illum, per quem valet, occulit ensem.
Nec latet in tepido Palladis hasta sinu.
Nùm pudet auratas Phœbum portare sagittas?
Clàm ve solet pharetram ferre Diana suam?
Nùm tegit Alcides nodosæ robora clavæ?
Sub tunicâ virgam nùm Deus Ales habet?
Quis Bacchum gracili vestem prætendere thyrso?
Quis te celatâ cum face vidit, Amor?
Nec mihi sit crimen, quòd mentula semper aperta est;
hoc mihi si telum desit, inermis ero.

IX.

PRIAPUS.

Insulsissima, quid, puella, rides?
Non me Praxiteles Scopas ve fecit:
nec sum Phidiacà manu politus:
sed lignum rude villicus dolavit:
Et dixit mihi, tu Priapus esto.
Spectas me tamen, et subindè rides.
Nimirùm tibi salsa res videtur,
adstans inguinibus columna nostris.

X.

PRIAPUS.

Ne prensêre, cave: prenso nec fuste nocebo:
sæva nec incurvâ vulnera falce dabo.
Trajectus conto sic extendêre pedali,
ut culum rugas non habuisse putes.

XI.

PRIAPUS.

Quædam senior Hectoris parente,
Cumææ soror, ut puto, Sibyllæ,
æqualis tibi, quam domum revertens
Theseus repperit in rogo jacentem,
infirmo solet hùc gradu venire,
rugosas que manus ad astra tollens,
ne desit sibi, mentulam rogare.
Hesternâ quoque luce, dum precatur,
dentem de tribus excreavit unum.
Tolle, inquam, procul, ac jube latere
scissâ sub tunicâ, stolâque rasâ,
ut semper solet, et timere lucem,
qui tanto patet indecens hiatu,
barbato macer eminente naso,
ut credas Epicuron oscitari.

XII.

PRIAPUS.

Pædicêre, puer, moneo; futuêre, puella:
barbatum furem tertia pœna manet.

XIII.

PRIAPUS.

Huc huc, quisquis es, in Dei salacis
diverti grave ne puta sacellum:
et si nocte fuit puella tecum,
hâc re quod metuas adire, non est;
istuc cœlitibus datur severis.
Nos vappæ sumus, et pusilla culti
ruris numina: nos pudore pulso
stamus sub Jove coleis apertis.
Ergò quilibet huc licebit intret,
nigrâ fornicis oblitus favillâ.

XIV.

PRIAPUS.

Commisso mihi non satis modestas
quicumque attulerit manus agello:
is me sentiet esse non spadonem.
Hic inter frutices loco remoto
dicat forsitan hæc sibi ipse: nemo
præcisum sciet esse me. Sed errat:
magnis testibus ista res agetur.

XV.

AD PRIAPUM.

Qualibus Hippomenes cepit Scheneïda pomis:
qualibus Hesperidum nobilis hortus erat:
qualia credibile est spatiantem rure paterno
Nausicaam pleno sæpè tulisse sinu:
quale fuit malum quod littera pinxit Aconti,
quâ lectâ, cupido pacta puella viro est:
Talia cumque puer dominus florentis agelli
imposuit mensæ, nude Priape, tuæ.

XVI.

PRIAPUS.

Quid mecum tibi, circitor moleste?
Ad me quid prohibes venire furem?
Accedat sine: laxior redibit.

XVII.

PRIAPUS.

Commoditas hæc est in nostro maxima pene,
laxa quòd esse mihi fœmina nulla potest.

XVIII.

AD PRIAPUM.

Ecquandò Telethusa circulatrix,
quæ clunem, tunicâ tegente nullâ
extis aptiùs, altiùs que motat,
crissabit tibi, fluctuante lumbo:
sic ut non modò te, Priape, posset,
privignum quoque sed movere Phædræ.

XIX.

PRIAPUS.

Fulmina sub Jove sunt: Neptuni fuscina telum:
ense potens Mars est: hasta, Minerva, tua est.
Sutilibus Liber committit prælia thyrsis:
fertur Apollineâ missa sagitta manu.
Herculis armata est invictâ dextera clavâ.
At me terribilem mentula tensa facit.

XX.

AD PRIAPUM.

Copia me perdit: tu suffragare rogatus,
indicio nec me prode, Priape, tuo;
hæc quæcumque tibi posui vernacula poma,
de sacrâ nullî dixeris esse viâ.

XXI.

PRIAPUS.

Fœmina si furtum faciet mihi, vir que, puer que: hæc cunnum, caput hic præbeat, ille nates.

XXII.

PRIAPUS.

Quicumque hìc violam, rosam ve carpet,
furtivum ve olus, aut inempta poma,
defectus puero que, fœminâ que,
hâc tentigine, quam videtis in me,
rumpatur precor usque, mentulâ que
nequidquam sibi pulset umbilicum.

XXIII.

PRIAPUS.

Hìc me custodem fœcundi villicus horti
mandati curam jussit habere loci.
Fur habeas pœnam, licet indignêre, feram que
propter olus, dicas, hoc ego? propter olus.

XXIV.

PRIAPUS.

Hoc sceptrum, quod ab arbore ut recisum est,
nullâ jam poterit virere fronde:
sceptrum, quod pathicæ petunt puellæ:
quod quidam cupiant tenere reges:
cui dant oscula nobiles cinædi:
intrà viscera furis ibit usque
ad pubem, capulum que coleorum.

XXV.

PRIAPUS.

Porrò (nam quis erit modus, Quirites?)
Aut præcidite seminale membrum,
quod totis mihi noctibus fatigant
vicinæ sinè fine prurientes,
vernis passeribus salaciores:
aut rumpar, nec habebitis Priapum.
Ipsi cernitis, exfututus ut sim,
confectus que, macer que, pallidus que,
qui quondàm ruber et valens solebam
fures cædere, quàmlibet valentes.
Defecit latus, et periculosam
cum tussi miser expuo salivam.

XXVI.

AD PRIAPUM.

Deliciæ populi, magno notissima Circo
Quinctia, vibratas docta movere nates,
cymbala cum crotalis, pruriginis arma, Priapo
ponit, et adductâ tympana pulsa manu.
Pro quibus ut semper placeat spectantibus, orat,
tenta que ad exemplum sit sua turba Dei.

XXVII.

PRIAPUS.

Tu qui non benè cogitas, et ægrè
carpendo tibi temperas ab horto,
pædicabere fascino pedali.
Quòd si tam gravis, et molesta pœna
non profecerit, altiora tangam.

XXVIII.

AD PRIAPUM.

Obscœnis, peream, Priape, si non
uti me pudet, improbis que verbis:
sed cum tu posito, Deus, pudore
ostendas mihi coleos patentes,
cum cunno mihi mentula est vocanda.

XXIX.

AD PRIAPUM.

VIATOR.

Falce minax et parte tuî majore, Priape,
ad fontem, quæso, dic mihi quà sit iter.

PRIAPUS.

Vade per has vites; sed si quam carpseris uvam, quas aliter sumas, hospes, habebis aquas.

XXX.

PRIAPUS.

Donec protervâ nil mihi manu carpes,
licebit ipsa sis pudicior Vestâ:
sin, hæc mei te ventris arma laxabunt,
exire ut ipsa de tuo queas culo.

XXXI.

PRIAPUS.

Uvis aridior puella passis,
buxo pallidior, novâ que cerâ,
collatas sibi quæ suis que membris
formicas facit altiles videri:
cujus viscera non aperta Tuscus
per pellem poterit videre Haruspex.
Quæ succo caret, atque petra pumex,
nemo viderit hanc ut expuentem:
quam pro sanguine pulverem, scobem que
in venis medici putant habere:
ad me nocte solet venire: et affert
pallorem maciem que larvialem.
Ductor ferreus insularis, æquè
laternæ videor fricare cornu.

XXXII.

PRIAPUS.

Naïadas antiqui, Dryadas que habuêre Priapi:
et quò tenta Dei vena subiret, erat.
Nunc adeò nihil est, adeò mea plena libido;
ut nymphas omnes interiisse putem.
Turpe quidem fatu, sed, ne tentigine rumpar,
falce manu positâ, fiet amica manus.

XXXIII.

AD PRIAPUM.

Cum sacrum fieret Deo salaci,
conducta est pretio puella parvo,
communis satis omnibus futura,
quæ quot nocte viros peregit unâ,
tot verpas tibi dedicat salignas.

XXXIV.

PRIAPUS.

Pædicabere fur semel, sed idem
si prensus fueris bis, irrumabo.
Quòd si tertia furta molieris,
ut pœnam patiare hanc et illam,
pædicaberis, irrumaberis que.

XXXV.

PRIAPUS.

Notas habemus quisque corporis formas.
Phœbus comosus: Hercules lacertosus:
trahit que Bacchus virginis tener formam:
Minerva flavo lumine est, Venus pæto:
frontem cruentos Arcadas vides Faunos.
Habet decentes Nuntius deûm plantas.
Tutela Lemni dispares movet gressus:
intonsa semper Æsculapio barba est:
nemo est feroci pectorosior Marte:
quod si quis inter hæc locus mihi restat,
deus Priapo mentulatior non est.

XXXVI.

VOTI SOLUTIO.

Cur pictum memori sit in tabellâ
membrum, quæritis, undè procreamur;
cum penis mihi fortè læsus esset,
chirurgi que manum miser timerem,
Diis me legitimis nimis que magnis,
ut Phœbo, puta, filio que Phœbi
curatum dare mentulam verebar.
Huic, dixi, fer opem, Priape, parti,
cujus tu pater ipse par videris:
quâ salvâ, sine sectione, factâ;
ponetur tibi picta, quam levâris
compar, consimilis que, concolor que.
Promisit fore, mentulam que movit
pro nutu Deus, et rogata fecit.

XXXVII.

PRIAPUS.

Simpliciter tibi me, quodcumque est, dicere oportet:
natura est quoniam semper aperta mihi.
Pædicare volo: tu vis decerpere poma.
Quod peto, si dederis, quod petis, accipies.

XXXVIII.

PRIAPUS.

Formâ Mercurius potest placere:
formâ conspiciendus est Apollo,
formosus quoque pingitur Lyæus:
formosissimus omnium est Cupido.
Me pulchrâ fateor carere formâ:
verùm mentula luculenta nostra est:
hanc mavult sibi, quàm Deos priores,
si qua est non fatui puella cunni.

XXXIX.

AD PRIAPUM.

Nota Suburranas inter Telethusa puellas,
quæ, puto, de quæstu libera facta suo est,
cingit inauratâ penem tibi, sancte, coronâ:
hunc pathicæ summi numinis instar habent.

XL.

PRIAPUS.

Quisquis venerit hùc, poeta fiat,
et versus mihi dedicet jocosos.
Qui non fecerit, inter eruditos
ficosissimus ambulet poetas.

XLI.

AD PRIAPUM.

Lætus Aristagoras natis benè villicus uvis
de cerâ facta dat tibi poma, Deus.
At tu sacrati contentus imagine pomi,
fac veros fructus ille, Priape, ferat.

XLII.

PRIAPUS.

Nolite omnia quæ loquor, putare
per lusum mihi, per jocum que dici.
Deprensos ergò ter quater que fures
omnes, ne dubitetis, irrumabo.

XLIII.

PRIAPUS.

Velle quid hanc dicas, quamvis sim ligneus, hastam: oscula dat medio si qua puella mihi? Augure non opus est: in me, mihi credite, dixit, utetur veris usibus hasta rudis.

XLIV.

PRIAPUS.

Cum quemdam rigidus Deus videret
ferventi caput ustulare ferro,
ut Mauræ similis foret puellæ:
heus, inquit, tibi dicimus, cinæde,
uras te licet usque, torqueas que:
nùm tandem prior est puella, quæso,
quàm sunt, mentula quos habet, capilli?

XLV.

PRIAPUS.

O non candidior puella Mauro:
o sed mollior omnibus cinædis,
pygmæo brevior gruem timenti,
ursis asperior, pilosior que,
Medis laxior, Indicis que braccis,
mandes hîc licet, ut libenter ires.
Nam quamvis videar satis paratus,
erucarum opus est decem maniplis,
fossas inguinis ut teram, dolem que
cunni vermiculos scaturienteis.

XLVI.

PRIAPUS.

Quicumque vestrûm qui venitis ad cœnam,
libare nullos sustinet mihi versus:
illius uxor, aut amica, rivalem
lasciviendo languidum, precor, reddat,
et ipse longâ nocte dormiat solus,
libidinosis incitatus erucis.

XLVII.

PRIAPUS.

Quòd partem madidam meî videtis,
per quam significor Priapus esse:
non ros est, mihi crede, nec pruina:
sed quòd sponte suâ solet remitti,
cum mens est pathicæ memor puellæ.

XLVIII.

PRIAPUS.

Tu quicumque vides circà tectoria nostra
non nimiùm casti carmina plena joci,
versibus obscœnis offendi desine: non est
mentula subducti nostra supercilii.

XLIX.

AD PRIAPUM.

Quædam, si placet hoc tibi, Priape,
ficosissima me puella ludit:
et non dat mihi, nec negat daturam:
causas que invenit usque differendi.
Quæ si contigerit fruenda nobis,
totam cum paribus, Priape, nostris
cingemus tibi mentulam coronis.

L.

PRIAPUS.

Quid hoc negotî est, quâ ve suspicer causâ
venire in hortum plurimos meum fures,
cum quisquis in nos incidit, luat pœnas,
et usque curvos excavetur ad lumbos?
Non ficus hîc est præferenda vicinæ,
uvæ que, quales flava legit Arete:
non mala truncis asserenda Picenis.
Pyrum ve tanto quod periculo captes;
magis que cerâ luteum novâ prunum,
sorbum ve ventres lubricos moraturum:
præsigne rami nec mei ferunt morum,
nucem ve longam, quam vocant Avellanam,
amygdalum ve flore purpureo fulgens.
Non brassicarum fero gulosior caules,
betas ve, quantas hortus educat nullus,
crescens ve semper in suum caput porrum:
nec seminosas ad cucurbitas quemquam,
ad ocymum ve, cucumeres ve humi fusos,
venire credo, sessiles ve lactucas.
Nec ut salaces nocte tollat erucas,
mentam que olentem, cum salubribus rutis:
acres que cæpas, allium que fibratum.
Quæ cuncta nostro ut ambiamus in septo,
non pauciora proximi ferunt horti,
quibus relictis, in mei laboratum
locum venitis, improbissimi fures:
nimirùm apertam convolatis ad pœnam;
et vos hoc ipsum, quod minamur, invitat.

LI.

PRIAPUS.

Heus tu non benè, qui manum rapacem
mandato mihi contines ab horto:
jam primùm stator hic libidinosus,
alternis ineundo et exeundo,
portâ te faciet patentiorem.
Accedunt duo qui latus tuentur,
pulchrè pensilibus peculiati,
qui cum te malè foderint jacentem,
ad partem veniet salax asellus,
nihilo deteriùs mutoniatus:
quare, qui sapiet, malum cavebit,
cum tantùm hìc sciet esse mentularum.

LII.

AD PRIAPUM.

Contentus modico Bacchus solet esse racemo:
cum capiant alti vix sua musta lacus.
Magna que fœcundis cum mensibus area desit,
in Cereris crines una corona datur.
Tu quoque, Dive minor, majorum exempla secutus,
quamvis pauca damus, consule poma boni.

LIII.

PRIAPUS.

E, D, si scribas, temonem que insuper addas,
qui medium vult D scindere, pictus erit.

LIV.

PRIAPUS.

Credere quis posset, falcem quoque turpe fateri,
de digitis fures surripuisse meis?
Nec movet amissi tàm me jactura pudor que,
quàm præbent justos altera tela metus.
Quæ si perdidero, patriâ mulctabor, et olim
ille tuus civis, Lampsace, Gallus erit.

LV.

PRIAPUS.

Derides quoque, fur, et impudicum
ostendis digitum mihi minanti.
Eheu! me miserum quòd ista lignum est,
quæ me terribilem facit videri.
Mandabo domino tamen salaci,
ut pro me velit irrumare fures.

LVI.

PRIAPUS.

Cornix, et caries, vetus que bustum,
turbâ et putrida facta sæculorum,
quæ forsan potuisset esse nutrix
Tithoni, Priami que, Nestoris que,
illis in pueris anus fuisset,
ne desit sibi me rogat fututor.
Quid si nunc roget ut puella fiat?
Si nummos tamen hæc habet, puella est.

LVII.

PRIAPUS.

Quicumque fur fefellerit fidem nostram,
effœminato marceat procul culo.
Quæ que hæc protervâ carpserit manu poma
puella, nullum inveniat fututorem.

LVIII.

PRIAPUS.

Prædictum tibi ne negare possis,
si fur veneris, impudicus ibis.

LIX.

AD PRIAPUM.

Si quot habes versus, tot haberes poma, Priape, esses antiquo ditior Alcinoo.

LX.

AD PRIAPUM.

Quid frustrà quereris, colone, mecum,
quòd quondàm benè fructuosa malus
autumnis sterilis duobus adstem?
Non me prægravat, ut putas, senectus,
nec sum grandine verberata durâ,
nec gemmas modò germine exeunteis
seri frigoris ustulavit aura,
nec venti, pluviæ ve, siccitas ve,
quod de se quererer, malum dederunt.
Non sturnus mihi, graculus ve raptor,
aut cornix anus, aut aquosus anser,
aut corvus nocuit siticulosus:
sed quòd carmina pessimi poetæ
ramis sustineo laboriosis.

LXI.

PRIAPUS.

Securi dormite canes; custodiet hortum
cum sibi dilectâ Seirius Erigone.

LXII.

PRIAPUS.

Parùm est, amici, fixerim quòd hìc sedem,
agente terrâ per caniculam rimas,
siticulosam sustinens diù æstatem.
Parùm quòd imi perfluunt sinus imbres:
et in capillos grandines cadunt nostros:
riget que cruda barba vincta crystallo.
Parùm quòd actâ sub laboribus luce,
parem diebus pervigil traho noctem.
Huc adde quòd me terribilem Deum fuste
manus sinè arte rusticæ dolaverunt,
inter que cunctos vilius deos numen
cucurbitarum ligneus vocor custos.
Accedit istis impudentiæ signum,
libidinoso tenta pyramis nervo:
ad hanc puella (penè nomen adjeci)
solet venire cum suo fututore:
quo tot figuras, quot Philænis invenit,
non admovente, pruriosa discedit.

LXIII.

PRIAPUS.

Quidam mollior anseris medullâ
furatum venit hùc amore pœnæ:
furetur licet, usque non videbo.

LXIV.

AD PRIAPUM.

Hic tibi qui rostro crescentia lilia mersit,
cæditur è tepidâ victima porcus harâ.
Ne tamen exanimum facias pecus omne, Priape,
horti sit facies janua clausa tui.

LXV.

PRIAPUS.

Tu quæ, ne videas notam virilem,
hìnc averteris, ut decet pudicam:
nimirùm, nisi quod times videre,
intrà viscera habere concupiscis.

LXVI.

PRIAPUS.

PEnelopes primam DIdonis prima sequatur,
et primam CAni syllaba prima REmi,
quod que fit ex illis, mihi tu deprensus in horto,
fur, dabis: hâc pœnâ culpa luenda tua est.

LXVII.

PRIAPUS.

Rusticus indoctè si quid dixisse videbor,
da veniam; libros non lego, poma lego.
Sed rudis hìc dominum toties audire legentem
institi, Homeriacas edidici que notas.
Psoleon ille vocat quod nos Psoloenta vocamus:
id quod nos culum, culeon ille vocat.
Smerdaleos certè nisi res non munda vocatur,
et pædiconum mentula Smerdalea est.

LXVIII.

PRIAPUS.

Quid? nisi Tænario placuisset Troica cunno
mentula, quod caneret, non habuisset opus.
Mentula Tantalidæ benè si non nota fuisset,
nil, senior Chryses quod quereretur, erat.
Hæc eadem socium tenerâ spoliavit amicâ,
quæ que erat Æacidæ maluit esse suam.
Ille Pelethroniam cecinit miserabile carmen
ad citharam, citharâ tensior ipse suâ.
Nobilis hinc natâ nempè incipit Ilias irâ:
principium sacri carminis illa fuit.
Altera materia est error fallentis Ulyssei;
si verum quæras, hunc quoque movit amor.
Hìnc legitur radix de quâ flos aureus exit:
quem cum moly vocat, mentula moly fuit.
Hìnc legimus Circen, Atlantiadem que Calypso
grandia Dulichii jussa tulisse viri.
Hujus et Alcinoi mirata est filia membrum
frondenti ramo vix potuisse tegi.
Ad vetulam tamen ille suam properabat, et omnis
mens erat in cunno, Penelopeia, tuo.
Quæ sic casta manes, ut jam convivia visas:
ut que fututorum sit tua plena domus.
E quibus ut scires quicumque valentior esset,
hæc es ad arrectos verba locuta procos:
«Nemo meo meliùs nervum tendebat Ulysse,
sive illi laterum, seu fuit artis opus.
Qui quoniàm periit, modò vos intendite, qualem
esse virum sciero, vir sit ut ille meus.»
Hâc ego, Penelope, potui tibi lege placere:
illo sed nondùm tempore factus eram.

LXIX.

PRIAPUS.

Cum fici tibi suavitas subibit,
et jam porrigere hùc manum libebit:
ad me respice, fur, et æstimato
quot pondo tibi mentula est cacanda.

LXX.

PRIAPUS.

Illusit mihi pauper inquilinus,
qui libum dederat, molam que fusam,
quarè partibus additis in ignem
sacro protinùs hinc abit peracto.
Vicini canis hùc subindè venit,
nidorem, puto, prosecuta fumi:
quæ libamine mentulæ comeso,
tota nocte mihi litat rigendo.
At vos ampliùs hoc loco cavete
quidquam ponere, ne famelicorum
ad me turba velit canum venire:
ne, dùm me colitis, meum que numen,
custodes habeatis irrumatos.

LXXI.

PRIAPUS.

Si commissa meæ carpes pomaria curæ,
dulcia quid doleam perdere, doctus eris.

LXXII.

AD PRIAPUM.

Pomarii tutela diligens, rubro,
Priape, furibus minare mutino.

LXXIII.

PRIAPUS.

Quòd movear non est; quià, si furaberis ipse
grandia mala, tibi μαχρὰ βραχεῖα dabo.

LXXIV.

PRIAPUS.

Obliquis, pathicæ, quid me spectatis ocellis? Non stat in inguinibus mentula tenta meis. Quæ tamen exanimis nunc est et inutile lignum, utilis hæc, aram si dederitis, erit.

LXXV.

PRIAPUS.

Per medios ibit pueros, medias que puellas
mentula; barbatis non nisi summa petet.

LXXVI.

AD PRIAPUM.

Dodona est tibi, Jupiter, sacrata;
Junoni Samos, et Mycena Diti;
undæ Tænaros æquoris que Regi.
Pallas Cecropias tuetur arces:
Delphos Pythius orbis umbilicum:
Creten Delia Cynthios que colles:
Faunus Mænalon, Arcadum que sylvas.
Est tutela Rhodos beata Solis:
Gades Herculis, humidum que Tibur:
Cyllene celeris Dei nivosa:
Tardo gratior æstuosa Lemnos:
Eunææ Cererem nurus frequentant:
raptam Cyzicos ostreosa Divam:
formosam Venerem Cnidus, Paphos que:
mortales tibi Lampsacum dicârunt.

LXXVII.

PRIAPUS.

Quòd sim jàm senior, meum que canis
cum barbâ caput albicet capillis:
deprensos ego perforare possum
Tithonum, Priamum que, Nestorem que.
Immanem stomachum mihi videtis,
qui densam facitis subindè sepem,
et fures prohibetis hùc adire.
Hoc est lædere, dùm juvatis; hoc est
non admittere ad aucupem volucres.
Obstructa est via: nec licet jacenti
jacturâ natis expiare culpam.
Ergò qui priùs usque et usque et usque
furum scindere podices solebam,
per noctes aliquot, dies que cesso.
Pœnas do quoque, quod satis super que est,
in semen que abeo, salax que quondam
non vitam perago. Quis hoc putaret,
ut lusu citharædus abstineret?
At vos, ne peream situ senili,
quæso, desinite esse diligentes,
ne ve imponite fibulam Priapo.

LXXVIII.

PRIAPUS.

At Dii Deæ que dentibus tuis escas
negent amicas, cunnilinge vicine,
per quem puella fortis antè, nec mendax,
et quæ solebat impigro celer passu
ad nos venire: nunc misella labdace
vix posse jurat ambulare præ fossis.

LXXIX.

AD PRIAPUM.

Priape, quòd sis fascino gravis tento,
quod exprobravit hic tibi suo versu
poeta noster, erubescere hoc noli.
Non es poetâ fascinosior nostro.

LXXX.

AD PRIAPUM.

At non longa satis, non stat benè mentula crassa,
et quam, si tractes, crescere posse putes.
Me miserum! cupidas fallit mensura puellas.
Non habet hæc aliud mentula majus eo.
Utilior Tydeus, qui, si quid credis Homero,
ingenio pugnax, corpore parvus erat.
Sed potuit damno nobis novitas que pudor que
esse: repellendus sæpiùs iste mihi.

LXXXI.

AD PRIAPUM.

Dum vivis, sperare decet: tu, rustice custos, hùc ades, et, nervis tente Priape, fave.

LXXXII.

AD PRIAPUM.

Villicus ærarî quondàm, nunc cultor agelli, hæc tibi Perspectus templa, Priape, dico. Pro quibus officiis si fas est, sancte, paciscor, assiduus custos ruris ut esse velis: improbus ut si quis nostrum violârit agellum, hunc tu … sed taceo. Scis, puto, quod sequitur.

ALBIUS TIBULLUS.

LXXXIII.

AD PRIAPUM.

Quid hoc novi est? Quid ira nuntiat Deûm?
Silente nocte candidus mihi puer
tepente cum jaceret abditus sinu,
Venus fuit quieta, nec viriliter
iners senile penis extulit caput.
Placet, Priape, qui sub arboris comâ
soles sacrum revincte pampino caput
ruber sedere cum rubente fascino.
At, ô Tripalle, sæpè floribus novis
tuas sinè arte deligavimus comas:
abegimus que voce sæpè, cum tibi
senex ve corvus, impiger ve gracculus
sacrum feriret ore corneo caput.
Vale, Priape: debeo tibi nihil.
Vale, nefande destitutor inguinum,
jacebis inter arva pallidus situ,
canis que sævus usque minget, aut tibi
aper fricabit oblitum latus luto.
Sceleste penis, ô cui meum malum
gravi piâ que lege noxiam lues!
Licet querare, nec tibi tener puer
patebit ullus, ingemente qui toro
juvante verset arte mobilem natem.
Puella nec jocosa te levi manu
fovebit, apprimet ve lubricum femur.
Bidens amica Romuli senis memor
paratur: inter atra cujus inguina,
vagâ que pelle tectus inguinum gelu
araneosus obsidet fores situs.
Tibi hæc paratur: ut tuum ter et quater
voret profunda fossa lubricum caput.
Licebit æger, aut languentior cubes,
terêris usque, donec ah miser, miser,
triplex que quadruplex que compleas specum.
Superbia ista proderit nihil: simul
vagum sonante merseris caput luto.
Quid est, iners? piget ne lentitudinis?
Licebit hoc inultus auferas semel.
Sed ille cum redibit aureus puer,
simul sonanti senserit iter pede,
repentè nervos excitet libidine,
et inquietus inguina arrigat tumor,
neque incitare cesset, usque dùm mihi
Venus jocosa molle ruperit latus.

ALBIUS TIBULLUS.

LXXXIV.

AD PRIAPUM.